"Reduta" zainaugurowała swą działalność od wystawienia sztuki Stefana Żeromskiego „Ponad śnieg bielszym się stanę”.  Była pierwszym w Polsce teatrem poszukującym nowych metod pracy aktorskiej. Spektakle poprzedzała głęboka  analiza tekstu literackiego i eksperymenty mające na celu utożsamienie się aktora z rolą. Integralną częścią teatru była szkoła aktorska, której uczniowie stanowili zespół teatru.   W "Reducie" wystawiane były wyłącznie dzieła polskich twórców. Poza Żeromskim grano tu sztuki Jerzego Szaniawskiego,  Tadeusza Rittnera, Kazimierza Przerwy-Tetmajera i innych polskich twórców. Teatr początkowo miał siedzibę w Salach Redutowych Teatru Wielkiego w Warszawie.  W 1925 roku "Reduta" przeniosła się do Wilna, gdzie znalazła siedzibę w Teatrze na Pohulance. W tym okresie zespół dał też ponad 1,5 tys. przedstawień w całej Polsce. W 1931 roku powrócił do Warszawy i tu działał aż do wojny.   Do doświadczeń "Reduty" będą się potem odwoływać najwięksi eksperymentatorzy polskiego teatru, tacy jak Jerzy Grotowski czy Włodzimierz Staniewicz. 

(Na zdjęciu: Stefan Żeromski, Juliusz Osterwa i Maria Malanowicz podczas przeglądania tekstu sztuki „Uciekła mi przepióreczka” w 1924 r.)